Dziaciuk - шляхціч літоўскі - Карыстаньне беларускай мовай у грамадскіх мейсцах

Адказаў на перадапошні варыянт, але станоўча адказаў бы і на апошні, і дадаў бы яшчэ варыянт: "час ад часу размаўляю па беларуску ў сям'і"

У такім разе трэба запытаць, а ці могуць людзі думаць па беларуску? Гэта вельмі важны момант. Калі гэта ў сабе пачаць выхоўваць, то сам сабою ажыццяўляецца пераход за расейскай мовы на беларускую. Я магу думаць па-беларуску

Стараюся, але часта пераходжу на рускую
Бо часам не хачу недапаразумення. Па розных прычынах, напрыклад, спяшаюся

Звычайна размаўляю па-беларусу. Калі не разумеюць- пераходжу на расейскую

бо жыву ў іншай краіне. але ў Беларусі карысталася беларускай у грамадзкіх месцай на 50%

у сэнсе, з суразмоўцамі на беларускай заўсёды, тыя ж хто па-жыцці на расейскай праз розныя чыннікі: твар касіркі ў прадуктовай краме недаспадобы, увогуле з людзмі, якія падаюцца камфортнымі на першы погляд, стараюся на роднай :)

kali ne lichyc' utaroplenyh ozirkau, to nie bylo

Я стараюся размаўляць на мове суразмоўцы, па меры валодання мовай.І яшчэ, ня хочацца часта ўступаць у безсэнсоўныя спрэчкі з людзьмі, для каторых беларуская мова часта абсалютна незразумелая.
Да беларускай мовы стаўлюся, як да нечага вельмі інтымнага, што і не кожнаму пакажаш, але што вельмі роднае і блізкае.Апошнім часам кола беларускамоўных знаёмых+ інтэрнэтдля мяне значна пашыралася, таму мысленне таксама пераважае беларускамоўнае.Стала заўважаць за сабой, што часамі ў расейскую мову мне хочацца ўставіць трапнае беларускае слова.

Наконт пытання - адказаў на 2, але адказаў бы й на 4... Бо таксама размаўляю на мове сваіх сяброў, што датычыцца, менавіта, мяне, то думаю на беларускай, часам расейскай і ангельскай мовах... Пакуль па-беларуску не атрымліваецца пісаць вершы, таму лічу, што думаю і размаўляю не дастаткова... Не разумею чаму, але стараемся =) Наконт звароту па-беларускі ў грамадскіх месцах, людзі, даволі часта, нічога спачатку не разумеюць ... Нават калі кажаш самае простае... З бацькамі размаўляю па-расейску.

Некарэктная фармуліроўка ў нумары тэцім, бо там два сцвярджэнні. Глядзіце:

3) размаўляю з сябрамі (гэта больш шырокі пласт суразмоўцаў: і рускамоўныя, і беларускамоўныя)
4) толькі з беларускамоўнымі знаёмымі (гэта меншы пласт суразмоўцаў, толькі беларускамоўныя)
Вынік: 3-ці азначае "размаўляю часцей, чым у №4"

Пры гэтым перад 3-м варыянтам напісана "вельмі рэдка", а перад 4-м нічога. І атрымоўваецца ўжо адваротнае, што 4-ты - гэта "размаўляю часцей, чым у №3".

Гэта заблытвае статыстыку. Бо ня ведаеш, што і думаць.

-------------
Я размаўляю па-беларуску досыць часта, звычайна са знаёмымі людзьмі (ды і ўвогуле я з імі больш размаўляю:), затое без залежнасці ад іх асноўнай мовы.

Праўда, перакладчыцкая прафесія паўплывала на мой характар: калі стамлюся, словы з іншых моў самі ў галаву лезуць і я іх ужываю, нават не заўважаючы гэтага (нават не-славянскія). Толькі па круглых вачах суразмоўцы пачынаю разумець, што нешта не так.

Да таго, ёсць два выпадкі, калі я падстройваюся пад мову суразмоўцы:
1) калі я размаўляю са старым гарадскім чалавекам (не-блізкім мне) і бычу, што ён з-за маёй мовы пачынае кукліцца, і паміж намі ўзнікае сцяна (чаго мне зусім ня трэба). Тут я праз 5-6 маіх рэплік пераходжу на мову, якая старому зручней. Я лічу, што няма сэнсу нашых дзядкоў перавучваць ці напружваць.
Вясковыя ж старыя звычайна разумеюць мяне без праблемаў, хоць дыялект іх цалкавіта іншы.

2) Яшчэ адзін варыянт: калі чалавек нават малады, але размова ВЕЛЬМІ для мяне важная, і нам трэба як мага лепей зразумаець адзін аднаго. У такім выпадку я пераходжу на мову суразмоўцы, якая яна б не была: руская, нямецкая, англійская ці польская. Бо гэта мая прафесія, перакладаць для людзей, і мне лягчэй перайсці на яго мову, чым яму на маю. Галоўнае ў такім выпадку - як мага лепш паразумець адзін аднаго.

Не пераходжу на рускую мову (нават калі людзі просяць мяне перайсці на яе) сярод маладых людзей, калі хаця б адзін з іх добра ці нейтральна ставіцца да беларускай. Падчас такі чалавек сам размаўляе па-руску - але бачна, што чуць беларускую мову яму прыемна. У такім выпадку працягваю размаўляць па-беларуску, як бы не не енчылі астатнія, што "плохо понимают".

Добры дзень у хату.
Извините, что врываюсь тут в ваш беларускамоўны диалог с русским текстом, но хотелось добавить вам комментарий.
Разговариваю на беларуском с друзьями беларускоязычными, да и просто если в транпорте кто-то окликнет, попросит о чем-то на беларуском отвечаю тем же, у самой появляется желание поддержать человека - мол вы тут не одни давайте поговорим на беларуском вместе.
Ещё просто, когда душа просит разговариваю с окружающими.
Но пишу в интернете на русском, т.к. не хочу оскарблять благородный язык предков возможными у меня ошибками в орфографии, все таки не все как слышу так и пишу, а совершенства пока не хватает

Размаўляючы з рускамоўным чалавекам, часта пераходжу з адной мовы на іншую і наадварот. Пачалося гэта тады, калі мая беларуская мова стала звыклай, незаўважнай для самога сябе. Калі не задумваешся, на якой мове размаўляеш у гэты момант, тады часта забываешся пра моўны расклад. Магу падчас кароткае размовы пераскокваць разоў па дзесяць паміж мовамі.

Адказы 4 і 5. На працы час ад часу ўстаўляю беларускія словы і показкі (буйная кампанія - цалкам расейскамоўная) - асяродзьлзем успрымаецца ўсе даволі натуральным. Па крамах амаль не хаджу, грамадскім транспартам не карыстаюся.

размаўляю на беларускай з беларускамоўнымі сябрамі і ўсімі хто на ёй звяртаецца..карацей хто са мною на якой пачынае размаўляць -- на той і адказваю
як яно далей будзе -- не ведаю, але ж не думаю што хутка вялікія змены адбудуцца..хопіць пакуль і таго што 4 месяцы таму ўвогуле не ўжываў родну мову..але ж стала сорамна, халера..што ж я за беларус такі які нават беларусам у беларусі спрабуе на расейскай адказваць

Хоць бы б памылкі павыпраўляў. Пытаецца пра мову, а сам "па-беларуску" без злучка піша. Сорам які! Пра коскі дык я ўвогуле маўчу. Чым з такой беларускай, дык лепш увогуле безь яе.

+1 я ў "старэйшых таварышаў" натуральна патрабую выпраўляць мае памылкі
да таго ж куда без ніх -- заўсёды недзе памыліцца можа чалавек

стараюся, але часта перахожу на рускую, бо мяне жудасна раздражняе калі прадавачкі напрыклад робяць выгляд, што не разумеюць, перапытваючы па некалькі разоў.

+5

так хто спрачаецца?;)

перадапошні варыянт, а ўвогуле залежыць ад настрою :)

ЖЖ веду на русском. Со многими друзьями и знакомыми разговариваю на русском(хоть и знаю, что большая их часть способны не только понимать, но и отвечать па беларуску).
С самыми близкими друзьями разговариваю "на беларускай". Тоже и в общественных местах. Толькі на беларускай. Не знаю чем это вызвано. Но так получилось.

Не, чаму ж... Я сама вырашыла. натуральна гэта можа атрымацца толькі калі ў чалавека насамрэч першая мова - беларуская. А ў мяне нажаль не так.
Напэўна, з вашых варыянтаў трэба выбіраць "жаданьне вызваць пэўную рэакцыю" і "жаданьне напамінаць людзям" . Спачатку мне проста было цікава паназіраць за рэакцыяй. Цяпер ужо хацеласяб нагадваць пра мову, каб людзі пачыналі думаць пра яе.

Трэці адказ.
Чаму? Па-першае, калі не лічыць урокі беларускай у школцы ды каледжы, то карыстаюся я ёй ня больш за 4 месяцы. Таму вымушаны пакуль зьвяртацца да слоўнікаў за якім-небудзь словам. Слоўнік з сабою ня возьмеш і карыстацца ім у натоўпе ня будзеш.(: Таму ў грамацтве з большага размаўляю на расейскай. Хутчэй за ўсё з паляпшэньнем узроўня валоданьня беларускай буду размаўляць на ёй усё больш і больш.
Ну й па-другое. У расейскамоўным акружэньні цяжкавата перайсьці на беларускую, прынамьсі для мяне. Трэба каб у душу (ці ў мазгах) штосьці зьмянілася, а гэта лягчэй за ўсё адбудзецца праз упэўненасьць у сваім добрым валоданьнем мовай, імхо.

Сукупнасьць усіх трох пунктаў.)
Спачатку быў нумар 3, а потым адразу 2 і 1.)

Ну трэба яшчэ пачакаць заканчэньня інкубацыйнага перыяду. Бо я, прынамьсі, не хачу "трасяніць" замяняючы беларускія словы, якія я ня памятаю, расейскімі, нават калі ніхто з расейскамоўных гэтага не заўважыць.
Да таго ж, у мяне дагэтуль значна больш расейскамоўных сябраў. Таму мне й выходзіць нікуды ня трэба.(:

"... ад гэтага ратуе толькі валоданьне мовай."
;)

Варыянт нумар 2

Нейкае пэўнасьці ці то нахрапістасьці не хапае, а таксама і, бывае, настрою...

Вельмі залежыць яшчэ ад таго, з кім апошнім часам меў зносіны. Чым больш кантактую са сваімі беларускамоўнымі сябрамі, тым больш, адпаведна, і думаю/размаўляю па-беларуску ў іншы час.
З бацькамі, сваякамі і некаторымі сябрамі/прыяцелямі не атрымліваецца - узьнікае пачуцьцё няўтульнасьці і адасобленнасьці.

Але ж мы не спыняемся на дасягнутым, праўда? :)