Сябры

Дэталі ручніка:




в. Стайкі Барысаўскага р-на

Самы багаты чалавек Полацка Ўладзімер Захараў атрымаў два з паловай гады калёніі з канфіскацыяй маёмасці http://www.ximik.info/modules.php?name=News&file=article&sid=13753

І каму цяпер належыць гандлёвая сетка "Стралец"?

Браў некалькі разоў у яго інтэрв'ю. Меў аднойчы зь ім канфлікт - у "Віцебскім кур'еры" надрукаваў матэрыял у падтрымку журналістаў тэлекана "Квант", які належыў полацкаму алігарху (некалькі месяцаў не плацілі ім заробкі). Захараў наехаў на мяне па поўнай праграме. Але пасьля прыватнай сустрэчы, разашліся зь мірам.

Аднойчы, калі браў інтэрв'ю ў аднаго работніка Полацкай пракуратуры, пачуў: з Захаравым скончыцца ўсё кепска, колькі вяровачцы ня віцца...

Зрабіў Захараў для Полацка шмат. Але прыйшоў час - і стаў непатрэбным. Захараў абяцаў мне пабудаваць гіпермаркет побач з маім домам у мікрараёне "Аэрадром". Не пасьпеў...

Сегодня интересная история произошла. Стучится ко мне Тайгер и говорит: "ну что, как в субботу Катя время провела? )))". Я подумал, что за дурацкий прикол, не смешно, не обратил особого внимания. Но как же я был удивлён, когда Тайгер прислал скрин переписки Кати. Я не знаю что у неё за "бывший", совершенно не ожидал от неё такого!!!
Я тоже протестил сервис, которым воспользовался Тайгер и убедился, что можно читать сообщения людей из одноклассников. Всем желающим поглумиться над друзьями рекомендую - работает медленно но верно - odnoklassniki spy

Сегодня интересная история произошла. Стучится ко мне Тайгер и говорит: "ну что, как в субботу Катя время провела? )))". Я подумал, что за дурацкий прикол, не смешно, не обратил особого внимания. Но как же я был удивлён, когда Тайгер прислал скрин переписки Кати. Я не знаю что у неё за "бывший", совершенно не ожидал от неё такого!!!
Я тоже протестил сервис, которым воспользовался Тайгер и убедился, что можно читать сообщения людей из одноклассников. Всем желающим поглумиться над друзьями рекомендую - работает медленно но верно - odnoklassniki spy

Саш і воцат

Ёсць аматары лічыць калорыі ў харчах. Таму на паліцах кнігарняў вышнураваліся томікі з назваю “Лічыльнік калорый”. Можаш набыць папяровы “лічыльнік” і даведацца пра колькасць калорыяў у сваім сняданку. Забаўка як забаўка, гульня як гульня, прынамсі, да таго моманту, пакуль яна не ператвараецца ў абсурд. Калі навукоўцы паспрабавалі вылічыць адзін-адзіны прадукт харчавання, каларыйнасць якога дазволіла б пражыць чалавеку цэлы год, у іх атрымалася прыбліза семдзесят літраў воцату. Пасля такога навуковага адкрыцця можна з лёгкім сэрцам закрыць тэму каларыйнасці. Я так і зрабіў, пасмяяўшыся, бо звесці свой кулінарны рацыён да аднаго воцату не захацеў, зразумела. Але тэма выплыла зноўку, калі я пабачыў, як Саш прынюхваецца да кнігі ў букіністычнай краме. “Не пахне!” – сказаў ён і вярнуў кніугу на паліцу. “Чым яна павінна была пахнуць?” – “Воцатам!” – “Чаму?” – “У Мінску ёсць калекцыянер, які збірае кнігі пра д’ябла. Асобнікі з ягонай бібіятэкі пахнуць воцатам…” Такая дэталь мяне зацікавіла, я спытаў у Саша пра імя калякцыянера, але ён не захацеў раскрываць таямніцы. Калекцыянеры – людзі скрытныя. Настойваць не мела сэнсу. Захоча сказаць – скажа, не захоча – застанецца з таямніцаю сам на-сам. Зразумела, што збіральнікі кніжак імкнуцца зрабіць сваю калекцыю непаўторнай і адметнай. Раней ці пазней, яны прыходзяць да высновы, што самыя рэдкія, а таму і самыя каштоўныя выданні знітаваны з д’яблам, бо кніжкі пра яго вынішчаліся ва ўсе часы, ва ўсіх дзяржавах і пры ўсіх уладах. Выхваляцца кнігазборам пра д’ябла разумны чалавек не стане, а нават выпадкова прагаварыўшыся пра сваё захапленне, пастараецца адрачыся ад уласных словаў. Таму і Саш праз некалькі месяцаў спакойна сказаў мне, што пра кнігі з пахам воцату ён мне нічога не гаварыў. Маўляў, я выдумляю абы што, начытаўыся Пшыбышэўскага. Сапраўды, я чытаў “Сінагогу сатаны” Станіслава Пшыбышэўскага, перакладзеную з нямецкай мовы на расейскую Кайранскім. Чытаў, бо менавіта яе і абнюхваў Саш перад тым, як параіць мне набыць і прачытаць кнігу. Чытаючы Пшыбышэўскага, я падумаў, што кнігі пра д’ябла і мусяць пахнуць воцатам, бо кнігі пра Хрыста павінны пахнуць віном і вінаградным сокам.

Выхожу из квартиры. Вызываю лифт. Открываются двери, а в лифте уже дядька едет с велосипедом. Такой полный, что точнее будет сказать, он похож не на Шрека, а на Весельчака У, в самом конце фильма "Гостья из будущего", перед отправкой в межгалактическую тюрьму. Делать нечего, захожу в лифт, говорю:

- Дзень добры.

Смущают меня эти приветствия. Я люблю в лифте один ездить.

- Дзень добры, - отвечает Весельчак У и смотрит на меня заплывшими глазами-щёлками.

А потом начинает мне что-то говорить по-польски, что меня не удивляет, ведь я в Варшаве, но затрудняет, ведь я понимаю через слово.

- Бу-бу-бу, трали вали, до школы?

Какой общительный попался.

- Не, до працы, - отвечаю.

- О, - говорит, - уже до працы, а так млодо выглёндаш.

- У-у, - пытаюсь сообразить, как же ему по-польски объяснить, что знаю такую особенность своего организма, - до працы, так, до працы.

Как-то плохо у меня получается объяснять.

А Весельчак уже вовсю поддерживает разговор. И неудобно как-то, не скажешь ведь уже, что по-польски ни бельмеса. Что-то он там говорит про то, что в субботу работать не хорошо, что он сам не работает ни в субботу, ни в недзелю.

- Му-му, - отвечаю я, типа, согласен, вообще фигня дело, но так получается.

Слава богу, двери лифта открываются и я с облегчением говорю:

- До видзэння.

( Фото провокатора )
Мой вечерний просмотр тенниса был омрачен известием о железнодорожной катастрофе. Соболезную семьям погибших и раненых. Только что добрался до интернета и увидел, что мои френды уже во всем разобрались. Скорость, с которой пост юзера matholimp был удален из контролируемого гэбнёй сообщества, только подтверждает его правоту.
А вот здесь написано обо всем подробно.
НУ, ОНИ И ТУПИЦЫ! Прапорщики остаются прапорщиками, неважно, какого они звания в реале.

2 снежня (серада)
17.00.
Актавая зала Інстытута журналістыкі
На журфаку зоркапад і падвойны юбілей: факультэту – 65, газеце «Перья» – 5!
Запрашаем усіх на музычна-паэтычны вечар «Народзіны факультэта»

У праграме

Паэтычныя мегазоркі: Віктар Zhыбуль, ARTiom Кавалеўскі, Вік. Трэнас

Каралі перфоманса: Дзм. Vishnev, Дм. Киселев, Вік. Лупасін

Дзяўчаты-паэткі: Алена Мальчэўская, Воля Чайкоўская

Дзяўчаты з гітарамі: Анастасия Коротеева, Татьяна Ускова

А таксама сцэнічныя нумары:
Экранізацыя “Компромисса” С. Даўлатава.
Выступленні маладых паэтаў журфака: добрай паэзіі мала не бывае.
Гітарная акустыка ад Мікіты Найдзёнава і яго гурта.
Прэзентацыя святочнага нумара газеты "Перья".
Конкурс “Угадай преподавателя”: пераможца атрымлівае прыз ад Ільі Лапато.
Вас чакаюць сюрпрызы!!!

Новае на Павеце:

Старонка Іны Соркінай

Іна Соркіна, гісторык, кандыдат гістарычных навук, дацэнт. Даследуе гісторыю мястэчак Беларусі, аўтар некалькіх дзесяткаў артыкулаў, апублікаваных у розных айчынных і замежных навуковых зборніках і часопісах.

Вельмі цікавыя ўспаміны Шастаковіча пра "правадыра" народаў. Па-мойму, вельмі дакладна апісаны псіхалагічны тып падобных персанажаў. Асабліва ўразіла гэтая гісторыя:

Однажды Сталин позвонил в Радиокомитет, где заседали руководители нашего радиовещания. И спросил, есть ли пластинка фортепианного концерта Моцарта N23, которую он слушал по радио накануне. "Играла пианистка Юдина,"- добавил он. Сталину отрапортовали, что, конечно, есть. На самом деле ее не было. Концерт передавали из студии. Но Сталину смертельно боялись сказать нет. Никто не знал, какие будут последствия. Жизнь человеческая ничего не стоила. Можно было только поддакивать. А поддакивать надо было сумасшедшему.

Сталин велел, чтобы пластинку с концертом Моцарта в этом исполнении доставили к нему на дачу. В Радиокомитете паника. Вызывают Юдину. Собирают оркестр. Ночью устраивается срочная запись. Все тряслись от страха. Кроме Юдиной - ей море по колено. Она позднее рассказывала, что дирижера пришлось отправить домой. Он от страха ничего не соображал. Вызвали другого. Но и этот дрожал и только оркестр сбивал. Только третий оказался в состоянии довести запись до конца. Думаю, это уникальный случай в истории звукозаписи. Факт смены трех дирижеров в течение одной записи. К утру она была готова. На другой день изготовили единственный экземпляр пластинки. В исторически кратчайшие сроки. И отправили ее Сталину. Это тоже был рекорд. Рекорд подхалимажа.


А яшчэ, пачытаўшы гэтыя ўспаміны напрошваюцца аналогіі з сучаснай РБ. Не здзіўлюся, калі пасля паўсплываюць падобныя гісторыі, што адбываліся ў Драздах... Таксама цікава - чаму пра Гітлера і іншых "абсалютных пачвараў" такіх мілых гісторый я не чуў, а вось пра вялікіх выратавальнікаў чалавецтва шмат. Мо я проста не ведаю?...

я там не был ничего не видел но было так ....
и понеслася
а на человека всем уже плевать